Call of Duty is terug, want natuurlijk is het terug. De franchise die sinds 2003 granaten in het najaarsreleaseschema gooit, keert terug met Modern Warfare 4, en het draagt het gewicht van een teleurgestelde uitgever en een zenuwachtige fanbase op zijn digitale schouders. Vorig jaar presteerde Black Ops 7 ondermaats, wat leidde tot een halfslachtige verontschuldiging van Activision - want niets zegt 'we geven om' als een bedrijfsmatig mea culpa. Nu zijn de inzetten hoger: er is een pittige nieuwe indie-shooter genaamd Wardogs die aan zijn hielen zit, die een mix van klassieke CoD- en Battlefield-vibes belooft, en dreigend in de achteruitkijkspiegel hangt Grand Theft Auto 6, dat waarschijnlijk alle aandacht (en geld) zal stelen medio november.

Maar vrees niet, fortuinlijke soldaten. Op basis van de early access-bèta die in het voorlaatste augustusweekend draaide, krijgen spelers precies wat ze verwachten: quasi-authentieke boots-on-the-ground militaire actie met een licht tactisch randje. De wapens voelen goed aan - echt goed. Het standaard aanvalsgeweer, de Han 86, is een betrouwbare starter met een behoorlijke vuursnelheid en hantering. De Nightshade SMG sproeit kogels met roekeloze overgave, terwijl het KG-7 Vulcan sluipschuttersgeweer absoluut dodelijk is, mits je iets kunt raken. Er is genoeg balans om experimenteren met onconventionele opties aan te moedigen, zoals het burst-vuur Hyeon AR en het mogelijk overpowerde Mar-9 marksman-geweer. Dus ja, het is Call of Duty. Maar wat is er met al die afleidingen? Het spel lijkt 'kijk naar mij!' te schreeuwen met elk nieuw gadget en gimmick, wat ofwel een welkome evolutie is of een wanhopige roep om aandacht. Alleen de tijd - en de novemberrelease - zal het leren.