Nou, er is nu geen ontkomen meer aan. Wat velen van ons ooit vreesden is werkelijkheid geworden - en met 'werkelijkheid' bedoelen we het soort dat je niet kunt negeren, zelfs niet als je je hoofd in het zand steekt, wat overigens nu waarschijnlijk te heet is om dat te doen.

De gevaarlijke omstandigheden waar klimaatwetenschappers lang voor waarschuwden, zijn onze gemeenschappelijke, zij het zeer onwelkome, ervaring geworden. Seizoen na seizoen verdiept onze kennismaking met wanorde en extremen, als een slechte relatie met het weer die maar niet eindigt. Op beide halfronden woeden bosbranden tot in onze steden en verbranden hele wijken - want wie heeft er nu een kalme, intacte buurt nodig als je ook een smeulende kunt hebben? Mariene hittegolven bleken koralen en koken zeegrassen op wereldschaal, waardoor de oceaan verandert in een onbedoelde seafood-kookpot. Deze noordelijke zomer heeft temperaturen gebracht die de meeste Europeanen associëren met de Australische woestijn - behalve dat ze nu in Europa zijn, wat ongeveer zo leuk is als het klinkt. Hittegolven in Europa hebben hele landen verlamd, infrastructuur vernield en duizenden burgers gedood. Ja, duizenden. Dat is geen typefout.

Opwarming van de aarde is een schandaal, geen tragedie. Een tragedie suggereert dat het onvermijdelijk was, een lotstreak. Dit wordt ons bewust aangedaan. We verdienen de feiten over de klimaatcrisis, en we kiezen voor de Guardian omdat het een van de weinige plekken is die nog overblijven om ze eerlijk te delen - en blijkbaar om 'steunbetuigingen' te gebruiken als een fondsenwervingsactie voor de planeet. De klimaatcampagne 2026 roept je op om te helpen 30.000 steunbetuigingen te bereiken. Want als er één ding is dat een bosbrand stopt, is het wel een goede steunbetuiging. Of, weet je, echte actie. Maar we nemen wat we kunnen krijgen.