Het stemt altijd vrolijk wanneer het kleine gezelschap dat het kan, het ook doet. In de afgelopen 30 jaar is Puccini een steunpilaar geweest van de artistieke visie van Opera Holland Park, met opmerkelijke producties van Le Villi en Edgar in de afgelopen jaren. Nu is het de beurt aan Turandot, het enige werk van de componist dat hen tot nu toe was ontgaan, met drie concertante uitvoeringen in het eeuwfeestjaar van de opera.

Omdat het om kolossale krachten vraagt, is het niet verrassend dat kleinere gezelschappen het overslaan. Niettemin bleek Tony Burke's orkestrale reductie meer dan toereikend om de sonore grootsheid van Puccini's partituur uit te drukken. Alle benodigde exotische percussie was aanwezig, met voldoende koper voor punch en panache. Alleen de openingsxylofoon van de Mandarin en een zwak elektrisch orgel lieten het afweten, een klein detail gezien de klassevolle uitvoering van de 41 spelers van de City of London Sinfonia onder de stijlvolle leiding van Naomi Woo. Haar vloeiende interpretatie had de nodige punch terwijl ze verrukkelijke details vond die soms verloren gaan in de volledige orkestratie.

Regisseur Eleanor Burke brengt enkele doordachte ideeën op tafel, hoewel zangers soms frustrerend ver van het publiek worden geplaatst en de opgelegde einde, waarin een ontredderde Turandot Calaf resoluut afwijst, geforceerd aanvoelt.

José de Eça leidt een sterke cast als Calaf, met soepele frasering en een ideaal Italiaans timbre. Nessun dorma was zowel elegant als opwindend, terwijl een optionele hoge C in de raadselscène de Portugese tenor nauwelijks deed zweten. Welshe sopraan Fflur Wyn is een zoetgevooisde Liù met een prachtig pianissimo, stralend in Signore ascolta en ontroerend in haar doodsscène. Als Turandot heeft Franse sopraan Anne Sophie Duprels de nodige vuurkracht in de top van de stem om het orkest te overstemmen, maar elders ontbreekt het haar aan omvang en stabiliteit.

Josef Jeongmeen Ahn, Joseph Buckmaster en Zwakele Tshabalala creëerden charismatische en overtuigend contrasterende personages als Ping, Pang en Pong, waarbij ze zowel de lyriek als de sarcastische bijt van de muziek naar voren brachten. Jihoon Kim is een warm resonerende Timur. Zoals ze dit seizoen al demonstreerden in La Fanciulla del West, is het Opera Holland Park Koor een match voor elk koor op het circuit, hier vergezeld door het enthousiaste jeugdkoor van het gezelschap.