De afgelopen jaren heeft de wereld ons collectieve enthousiasme voor verrassingen vernietigd. Thrillers? Nee bedankt. Spanning? Liever niet. Zelfs advertenties die het product pas aan het einde tonen, worden nu beschouwd als een daad van agressie. Dus toen Anna Spargo-Ryan's twintiger-vriend Off Campus omschreef als 'seks voor altijd verpest', wist ze dat ze haar volgende comfortserie had gevonden – al moest ze zich nog losrukken van haar 17e herkijk van Parks and Recreation.

Prime Video's Off Campus, gebaseerd op de boeken van Elle Kennedy, trok in de eerste 12 dagen 36 miljoen kijkers – de op twee na grootste debuutserie ooit. Dat zijn heel wat mensen die kijken naar een show die in wezen bestaat uit twee onvoorstelbaar knappe mensen die heet in elkaars nek ademen tot de aftiteling. De castingafdeling heeft hun salaris meer dan verdiend: iedereen in deze serie is de mooiste persoon die je ooit hebt gezien, en ze zijn naakt. Veel. Dit is een serie over buikspieren, borsten, en die twee dingen die tegen elkaar aan bonken.

Het plot, als je je ogen lang genoeg kunt sluiten om het te volgen, draait om Garrett Graham (Belmont Cameli), een sportstudent op beurs die zijn plek verliest als hij niet slaagt voor een filosofievak – details die de auteur miste omdat ze tanktopfoto's van Cameli googelde. Enter Hannah Wells (Ella Bright), een genie in wat dat vak ook is, die ook verliefd is op Justin, een muzikant met zulke blauwe ogen dat de auteur het bewustzijn verloor. Hannah stemt ermee in om Garrett te bijspijkeren in zijn ingeoliede studentenhuis in ruil voor het jaloers maken van Justin. Het is een verhaal zo oud als 10 Things I Hate About You.

Maar hier is de twist: Off Campus slaat de zullen-ze-wel-of-zullen-ze-niet-onzin over. Deze twee zijn zo heet voor elkaar dat de auteur meerdere keren haar laptop moest sluiten omdat ze het gevoel had dat ze stoorde. Er is geen getrek-en-duw, geen frustratie, geen wachten tot de seizoensfinale. De serie maakt vanaf het begin duidelijk dat deze twee voor elkaar bestemd zijn, niet vanwege trope-herkenning, maar omdat hun chemie aanvoelt alsof die is gesmeed in de oerknal. In deze gekke wereld is het een opluchting om zekerheid te hebben, al is het maar deze.

De grootste kracht van de serie is de afwijking van klassieke tropes. In plaats van het publiek te manipuleren met zes seizoenen van verlangen, biedt het tedere eerlijkheid, complexe personages en een verfrissende focus op ambitie, toestemming en wederzijds plezier. De personages maken die grote ogen waarbij je weet dat hun hart probeert te ontsnappen uit hun borstkas, maar het kan niet door de vele lagen van solide borstspieren dringen.

Net als Bridgerton zal het nieuw aangekondigde tweede seizoen een ander stel volgen: Allie, een slet die de zwaartekracht trotseerde in een JLo-jurk, en Dean, een Baywatch-blond uit marmer gehouwen. Ze zijn heet. Ze zijn enthousiast. En de auteur is er klaar voor om opnieuw te genieten van de troost van te weten dat twee knappe twintigers elkaar tot in de eeuwigheid gaan bespringen.