Als je een documentaire over je eigen band gaat maken, kun je er net zo goed charme in stoppen. James, de invloedrijke Manchester-indiegroep, heeft dat precies gedaan met 'Getting Away With It', een portret dat deels zelfhagiografie is, deels een waarschuwend verhaal over wat er gebeurt als je de Smiths afwijst voor verlichting.

Ondertiteld 'Sects, Trance and Rock'n'Roll', volgt de film het traject van de band vanaf hun eerste succes in de vroege jaren '90 baggy-scene - toen indie-disco's vol stonden met mensen in oversized madeliefjestruien en 'Sit Down' beroemd op nummer 1 werd gehouden door Chesney Hawkes - terug naar hun oorsprong. Daar ontmoeten we Tim Booth, een toekomstige zanger uit de middenklasse met een kostschoolopleiding, die een stel arbeidersklasse, licht criminele types in een band tegenkomt nadat ze de studentenbar van de Universiteit van Manchester binnensluipen en zijn drankjes stelen. Een ontmoeting voor de eeuwen, echt.

Hun manager beschrijft hen als 'een band die alle verkeerde afslagen nam en elke mogelijke fout maakte.' Bewijsstuk A: ze wezen het aanbod van Factory Records af om een eerste album uit te brengen omdat ze geen productnummer wilden. Bewijsstuk B: ze sloegen een voorprogramma af voor de Amerikaanse tour van de Smiths omdat de helft van de groep zich had aangesloten bij een esoterische meditatiesekte en het verlichtingsschema van de bassist botste. Prioriteiten, mensen.

De documentaire bevat interviews met een stoet voormalige leden - want niets zegt 'objectieve journalistiek' als alleen de mensen die in de band zaten te vragen. Toch is het op de een of andere manier goedaardig, grappig en af en toe opzwepend. Het is een bewijs van de blijvende aantrekkingskracht van James dat ze decennia van bijna-mislukkingen en verkeerde afslagen kunnen omzetten in een charmant verhaal. Of misschien is het gewoon dat er in een tijdperk van geconstrueerde pop iets verfrissends is aan een band die elke mogelijke fout maakte en toch invloedrijk werd.