Als je 's nachts een van deze vogelverschrikkers tegen het lijf loopt, zou je het vergeven kunnen worden als je een kilometer wegrent. Maar blijf staan om te luisteren naar deze hooibeladen bende van gewasbeschermende castaways, die door de klimaatcrisis geen gewassen meer te beschermen en geen vogels meer te verjagen hebben, en je zult zien dat ze alleen maar goede bedoelingen hebben.

De zintuiglijk ambitieuze Farm Fatale voegt zich bij vijf vogelverschrikkers met gezichten van gesmolten plastic en stemmen van kinderen die door machines zijn opgeslokt, in de kunstmatige studio van hun piratenzender. Het speelt zich af in de nabije toekomst, wanneer de lucht moeilijk in te ademen is en vogelgezang wordt opgenomen. De enige mensen die rondkomen zijn de industriële boeren die profiteren van de ondergang van anderen. Wanneer de vogelverschrikkers een bij interviewen, met een microfoon charmant vastgeplakt aan een hooivork, wordt het kleine wezen beschreven als een van de laatste in Europa.

Doordrenkt met een gevoel van ideeën die als vers gemengde compost worden rondgestrooid, is deze weemoedige Franse productie oorspronkelijk in Duitsland gemaakt en wordt in het Engels opgevoerd. Regisseur Philippe Quesne, die decennialange samenwerkingen met zijn acteurs cureert, kijkt met een sociologisch oog naar zijn werk en geniet ervan om te zien wat een groep excentrieke personages in een afgesloten ruimte zal doen.

De uitgestrekte eerste helft van de show is heerlijk griezelig en verrassend zoet, en stelt de regels van het eigen spel vast terwijl we leren waarom deze vogelverschrikkers hun onafhankelijke boerderijen moesten verlaten en hoe hun radiostation hoop en protest voedt. Maar naarmate het vordert, op de gebleekte set van wit plastic en hooibalen ontworpen met Nicole Marianna Wytyczak, raakt het afgeleid door zijn eigen verbeelding. Het verhaal wordt rusteloos, en verandert op een gegeven moment in een sciencefictionconcert voor eieren (een terugkerend motief in het werk van de regisseur), en dan in een gewelddadige burgerwachtactie. Geen van beide scènes is zo geworteld in de eigen wereldopbouw of zo absurd vermakelijk als de rest.

Terwijl het zijn kronkelende pleidooi houdt voor kunst als redding en boerderijen als de levensader van de mensheid, en de vogelverschrikkers een cover van It's Not Easy Bein' Green karaokeën, begin je je een beetje te voelen alsof je naar een overenthousiaste improvisatiegroep kijkt. Maar met een buitengewone esthetiek en een toegewijde cast - Gaëtan Vourc'h's sullige activist is een bijzondere traktatie in zijn uitbundige vreemdheid - zijn deze droge beelden uitstekend gezelschap in hun afwijzing van wanhoop.