Vanmorgen lijkt het politieke landschap op de startlijn van een race die niemand officieel heeft aangekondigd, maar waar iedereen al in sprint. Het dringen is volop zichtbaar, van de aanhangers van de premier tot degenen die zijn baan begeren.

Minister van Financiën Rachel Reeves, altijd de loyalist, vertelde aan BBC Breakfast dat een leiderschapsverkiezing 'het land in chaos zou storten op een moment dat er conflicten in de wereld zijn, maar ook op een moment dat ons plan om de economie te laten groeien vruchten begint af te werpen.' Want niets zegt 'we zijn aan het winnen' zoals smeken bij je eigen partij om je niet in de rug te steken.

Ondertussen verwachten vrienden en bondgenoten van minister van Volksgezondheid Wes Streeting dat zijn uitdaging aan Sir Keir Starmer op handen is - hoewel rivalen snel lekken dat hij moeite heeft om de nodige steun te vergaren. Het is bijna alsof het plegen van een coup hard werk is.

Angela Rayner, de voormalige vice-premier, heeft interviews gegeven en benadrukt dat ze het belastingprobleem dat haar baan kostte heeft opgelost en nu klaar is om 'mijn rol te spelen' in de komende leiderschapsdebatten. Vertaling: Ze is klaar om het spel weer te spelen.

Andy Burnham, de burgemeester van Groot-Manchester, zit momenteel vast buiten het parlement, niet in staat om in een onmiddellijke leiderschapsrace te springen tenzij hij een zetel kan vinden, de partij kan overtuigen om hem te laten deelnemen, en hoopt dat de tijdlijn van de verkiezing hem niet in het stof laat bijten. Zijn wekelijkse telefonische spreekuur met Mike Sweeney op BBC Radio Manchester werd vanmorgen geannuleerd - zeldzaam - met een woordvoerder die zei dat hij 'prioriteit moet geven aan gesprekken die voortkomen uit de lokale verkiezingen van vorige week.' Dat is een manier om de huidige staat van de Labourpartij te beschrijven.

En in het linkse New Statesman schrijft minister van Defensie Al Carns - recente veroveraar van de Everest, nu een nog steilere klim ondernemend - een diagnose van de kwalen van zijn partij: 'Arbeidersklasse-kiezers zijn niet zomaar weggegaan bij Labour. Velen voelen dat Labour stopte met het begrijpen van hun levens en dus zochten ze elders.' Diepgaande inzichten van een man die letterlijk bergen heeft beklommen.

De premier en zijn bondgenoten blijven ondertussen vechten en geven geen indicatie dat ze van plan zijn op te geven. Sir Keir en zijn aanhangers betogen dat een leiderschapsverkiezing onverantwoordelijk zou zijn en de regering maandenlang zou verlammen. Want wat is er verantwoordelijker dan vasthouden aan de macht terwijl je partij als gieren cirkelt?