In een moment van internationale diplomatie dat op de een of andere manier zowel hartverwarmend als portemonnee-leeglopend wist te zijn, kondigde de Australische premier Anthony Albanese een extra $60 miljoen aan steun aan voor Oekraïnes strijd tegen de Russische invasie. De aankondiging kwam tijdens een emotionele ontmoeting met de Oekraïense president Volodymyr Zelenskyy aan de zijlijn van de VN-vergadering in New York, waar de twee leiders elkaar omhelsden als oude vrienden die zich net herinnerden dat ze het fornuis aan hadden laten staan.

Albanese, die duidelijk de gevoelens voelde, eerde zijn "vriend" Zelenskyy en noemde diens leiderschap "heel buitengewoon" gezien de "buitengewoon moeilijke" omstandigheden. "Rusland dacht dat het er in een kwestie van weken doorheen kon rollen," zei hij, "en wat we hebben ontdekt is dat het Oekraïense volk werd onderschat." Ander nieuws: water is nat, en Ruslands militaire strategie lijkt te zijn opgesteld door een peuter met een kleurpotlood.

De twee leiders ondertekenden een bilaterale veiligheidsovereenkomst van 10 jaar, die zal leiden tot een extra $45 miljoen aan Australische Defensiemacht-apparatuur die naar Oekraïne wordt verscheept. Nog eens $10 miljoen gaat naar Oekraïnes energieondersteuningsfonds, want blijkbaar is de lichten aanhouden nu een militaire strategie, en $5 miljoen wordt besteed aan humanitaire hulp. Dit brengt Australiës totale bijdrage sinds de Russische invasie van 2022 op een mooie $1,9 miljard - ongeveer de kosten van een paar parkeerplaatsen in Sydney, maar dan voor de democratie.

Als onderdeel van de overeenkomst zal Australië de training opvoeren om Oekraïense troepen te helpen toekomstige Russische aanvallen af te schrikken en af te weren, en zal het samenwerking verkennen voor trainingscentra en het gezamenlijk produceren van luchtverdedigingsmaatregelen, raketten en drones. Want niets zegt "vriendschap" als iemand helpen betere manieren te bouwen om tanks op te blazen.

Albanese noemde de overeenkomst een "trotse dag voor Australiërs" in het streven naar het handhaven van internationale wetten. "Dit is niet alleen een kwestie voor Europa, dit is een kwestie voor de wereld," vertelde hij verslaggevers in New York. "Als een groot, machtiger land als Rusland wordt toegestaan te profiteren van het breken van de internationale rechtsregels met zijn illegale en immorele invasie van Oekraïne, dan schept dat een slecht precedent voor de hele wereld." Ja, want de geschiedenis heeft aangetoond dat het laten winnen van pestkoppen altijd zo goed uitpakt.

Zelenskyy noemde de overeenkomst op zijn beurt het "sterkste document tussen onze landen" en zei dat het de handel en veiligheid zou vergroten. "Het is allemaal voor ons volk, voor de veiligheid," zei hij, vermoedelijk terwijl hij mentaal berekende hoeveel meer drones die $45 miljoen kon kopen.

Het was een drukke dag van diplomatie voor Albanese, die ook de Atlantic Council toesprak met een belangrijke buitenlandse beleidstoespraak en een nieuw strategisch partnerschap ondertekende met Nederland, met als doel de defensiebanden te versterken en gerechtigheid te bewerkstelligen voor de slachtoffers van MH17. Want waarom één internationale crisis hebben als je er drie kunt jongleren?

In zijn toespraak werd verwacht dat Albanese zou zeggen dat de internationale wereldorde die na de Tweede Wereldoorlog is opgezet niet langer geschikt is, en dat de instellingen die na 1945 nodig waren niet voldoende zijn om de uitdagingen van vandaag het hoofd te bieden. "Sinds het einde van de Koude Oorlog waren de heersende aannames van internationale zaken duidelijk: openheid was veiligheid, efficiëntie was belangrijker dan veerkracht en internationale regels zouden worden nageleefd," was hij van plan te zeggen. "Die aannames berustten op de verwachting dat de invloed van de grote democratische mogendheden grotendeels onbetwist zou blijven. De wereldorde van na 1945 is niet langer geschikt. Universele instellingen die noodzakelijk blijven, zijn nu niet altijd voldoende voor de uitdagingen waarmee we worden geconfronteerd."

Met andere woorden, het wereldregelboek is ongeveer zo nuttig als een hor op een onderzeeër, en iedereen verzint het gewoon terwijl ze bezig zijn. Maar goed, ten minste schrijft Australië cheques uit en omhelst het elkaar. Dat is toch iets, toch?