Michael Winterbottoms 24 Hour Party People is terug in de bioscoop voor zijn 24e verjaardag, want niets zegt 'feest' als een film van een kwart eeuw oud over een man die ze gooide. De vrijgevochten, gedurfde en ronduit intrigerende film chroniclet de Manchester-legende Tony Wilson - Factory Records-impresario, club eigenaar en Granada TV-journalist - die een drijvende ondernemerskracht was achter de muziekscene van de stad en een gids voor bands als Joy Division, New Order en Happy Mondays.

Steve Coogan speelt Wilson, een castingkeuze waarvan de oorspronkelijke recensie van de film opmerkte dat het waarschijnlijk de enige mogelijke was. Coogans hoofdrol, beschreven als 'Partridgeaanse', levert elke regel af alsof hij een ironisch stukje naar de camera doet - wat, voor een minor tv-persoonlijkheid die ook een grote speler was in de echte wereld achter de camera, een postmoderne combinatie is die de verfijnde en intelligente Wilson zelf zeker heeft gesmaakt.

De film wordt opnieuw uitgebracht, en de oorspronkelijke recensie gaf toe in sommige opzichten niet overtuigd te zijn, misschien door de bijna luchthartige, wegwerpende toon die van begin tot eind gelijkmatig is vastgesteld. Maar Winterbottoms A Cock and Bull Story, bewerkt naar Laurence Sterne, wordt soms beschreven als zijn postmoderne werk, hoewel deze film - met zijn doorbreking van de vierde muur, echte cameo's en docu-realistisch zelfbewustzijn - waarschijnlijk nog metatekstueler is.

Dus als je het 24 jaar geleden hebt gemist, of gewoon Coogan wilt zien met zijn beste 'ik ben op tv maar ook in het ontstaanverhaal van een band'-gezicht, dan is nu je kans. De film blijft een gedurfde lofzang op de Manchester-muziekscene, en een herinnering dat de beste manier om een waar verhaal te vertellen soms is om iedereen eraan te blijven herinneren dat het een verhaal is.