In een verbluffende vertoning van diplomatieke finesse - of het ontbreken daarvan - stortten de Amerikaans-Canadese handelsbesprekingen gisteravond in, waardoor de weg werd vrijgemaakt voor bestraffende Trump-tarieven en Canada's onvermijdelijke vergeldingsmaatregelen. Maar vrees niet, want de strategie van deze regering is zo voorspelbaar als een reality-tv-plottwist: dreigementen, omkeringen en een 'kleine omweg' naar chaos. Het enige dat ontbreekt is een supergrote Trump-TACO om de impasse op magische wijze op te lossen.

De grote theorie van de Trump-regering? De VS is groter, sterker en rijker, dus Canada moet uiteindelijk toegeven. Deze logica, hoewel vertederend simplistisch, negeert een cruciale les uit speelplaatsgevechten: het gaat er niet alleen om wie harder kan slaan, maar wie langer een klap kan incasseren. Trump, zo blijkt, heeft deze les niet geleerd, zoals blijkt uit zijn verlies in de Iran-oorlog en nu zijn verliesreeks in handelsoorlogen.

De Canadese premier Mark Carney geniet ondertussen van een politieke huwelijksreis waar elke politicus jaloers op zou zijn. Met een goedkeuringspercentage van 60 procent - een eenhoorn in de meerpartijenpolitiek - zijn Canadezen verenigd in hun minachting voor Trumps Amerika. Een meerderheid ziet de VS als een grotere bedreiging dan Rusland of China, en twee derde steunt een harde lijn. Ondertussen kreeg de Canadese economie, ondanks vroege problemen, een onverwachte boost van Trumps eigen beleid - de Iran-oorlog en inflatie joegen de prijzen voor Canadese olie, gas en mineralen omhoog, waardoor de portemonnee dikker werd en de staatsschuld laag bleef. Canada leent tegen 4,2 procent voor 30 jaar; de VS betaalt 5,3 procent. Au.

Trump wordt daarentegen geconfronteerd met wat de Financial Times een 'omnishamble' noemt: 40 biljoen dollar schuld, hypotheken van 6,7 procent, diesel van 5 dollar, en een goedkeuringspercentage van 33 procent dat sneller daalt dan een loden ballon. Zijn tarieven kosten de gemiddelde Amerikaanse huishouden 1.100 dollar per jaar, volgens het Yale Budget Lab. Aluminiumprijzen vertellen het verhaal: Amerikanen betalen bijna 5.000 dollar per ton, terwijl Europeanen en Japanners ongeveer 3.000 dollar betalen, waardoor alles van bierblikjes tot ziekenhuisbouw duurder wordt.

Canada, met zijn 'rationele en intelligente leiderschap' (ja, we citeren onszelf), richt de vergelding daar waar het pijn doet. De Amerikaanse alcohol-export naar Canada is met 80 procent ingestort, waardoor meer dan 1 miljoen flessen wijn in Amerikaanse magazijnen liggen te verkommeren - onverkoopbaar zonder kostbare herverpakking. En hier is de politieke schopper: meer dan 30 procent van Ohio's export en bijna 40 procent van Michigan's gaat naar Canada. Beide staten hebben dit jaar Senaats- en gouverneursverkiezingen, en Trump maakt misschien van vuurrood Ohio paars, waardoor de Senaatscontrole van zijn partij en zijn eigen immuniteit tegen verantwoording in gevaar komen.

Trumps uiteindelijke doel? Canada de 51e staat maken om op de kaart groter te lijken - een fantasie die alleen ultra-MAGA-gekken opwindt. In het nastreven hiervan riskeert hij Amerika's meest vitale handelsbetrekkingen en elk politiek bezit dat hij heeft, inclusief het vermijden van onderzoeken door een Democratisch Congres na januari 2027.

In deze oorlog vecht Trump met weinig publieke steun, onder afgewezen leiderschap, voor een doel dat de meeste Amerikanen zinloos vinden. Canadezen vechten met meerderheidssteun, onder populair leiderschap, voor hun onafhankelijkheid en zelfrespect. Zelfs de zwakkere partij kan zo'n oorlog winnen, vooral als ze nog een paar maanden volhouden. Dus sla Canadese whisky in, mensen - dit zou een lange, rare rit kunnen worden.