Miljarden dansmuggenlarven (Chaoborus edulis) in het Malawimeer in Oost-Afrika geven dagelijks een show weg waar elke onderzeebootkapitein jaloers op zou zijn. Elke ochtend dalen ze meer dan 200 meter af naar een zuurstofarme dode zone om zich voor roofdieren te verbergen, en 's nachts komen ze weer omhoog om te eten, rennend door een spervuur van hongerige vissen.

Onderzoekers van de University of British Columbia, drs. Philip Matthews en Evan McKenzie, installeerden een sonarsysteem op de bodem van het meer om deze verticale migratie te volgen. Wat ze in de larven aantroffen, was een verrassend geavanceerd drijfsysteem: twee paar luchtzakjes die fungeren als ballasttanks van een onderzeeër. De zakjes zijn bekleed met resiline, een superelastisch eiwit, en door de pH van de zakwanden aan te passen, kunnen de larven de zakjes uitzetten of samentrekken om hun diepte met precisie te regelen.

Om de grenzen van deze luchtzakjes te testen, plaatsten de onderzoekers de larven in miniatuur drukkamers. De zakjes weerstonden drukken die overeenkomen met diepten van meer dan 400 meter - veel dieper dan de larven ooit gaan. Deze taaiheid daagt een populaire theorie uit dat alleen druk verklaart waarom insecten vrijwel afwezig zijn in de open oceaan. Het lijkt erop dat deze larven een drukbestendig ontwerp hebben geëvolueerd dat nieuwe materialen kan inspireren, zoals kunstmatige spieren die worden geactiveerd door pH-veranderingen.

De studie, gefinancierd door de Natural Sciences and Engineering Research Council of Canada, suggereert dat het gebrek aan insecten in de oceaan meer te maken heeft met andere factoren - zoals het ontbreken van een goede lunchbuffet of een overvloed aan vissen - dan alleen de verpletterende diepten.