Een dringend bericht lichtte telefoons op rond het eiland: het was baby-zeeschildpad-uur. Ja, op Bawah, een resorteiland in een afgelegen stuk Indonesië, is het beschermingsprogramma voor zeeschildpadden zo serieus dat gasten wordt verwacht hun diner te laten staan en hun badwater koud te laten worden. Drie vaste mariene biologen verzamelen zeeschildpadeieren voordat varaanhagedissen er een hapje van kunnen nemen, nestelen ze opnieuw in een beschermde hut en houden ze in de gaten tot ze uitkomen. De baby's verlaten vervolgens via een soort bowlingbaan in het zand, met kleine muurtjes om ze op koers te houden. Want als je een wonder gaat aanschouwen, moet het wel goed gechoreografeerd zijn.

Het kijken naar - en natuurlijk filmen van - dit wonder is een van de redenen dat gasten van over de hele wereld tienduizenden dollars hebben neergeteld. Indonesië heeft ongeveer 17.000 eilanden, verspreid als juwelen aan een ketting, en Bawah Reserve bezit er zes, waarmee het zijn eigen privéparadijs in de Zuid-Chinese Zee creëert. Er komen is op zichzelf een avontuur: gasten vliegen naar Singapore, nemen dan een zwarte stadsauto naar een veerhaven, glijden over de Straat van Singapore naar Batam, dan weer een luxe auto naar Hang Nadim Airport, waar ze aan boord gaan van een privé-watervliegtuig. Er passen maar 10 passagiers in, en bagage is strikt beperkt tot 15 kilogram per persoon. Het resort biedt voorzieningen zoals zonnebrandcrème, shampoo, badjassen en zelfs kaftans om het opgelegde minimalisme te vergemakkelijken.

Vijfenzeventig minuten later landt het vliegtuig op het water, begroet door uniforme medewerkers die in koor zwaaien en koude handdoeken aanbieden. De Riau-eilanden liggen dichter bij Singapore dan Jakarta, en hoewel Batam het bekendst is, zijn veel eilanden onbewoond, de thuisbasis van gevlekte duiven, vleerhonden en zwartpuntrifhaaien. Bij aankomst op Bawah begeleiden privébutlers gasten naar suites met handgesneden houten naambordjes. Wi-Fi is beschikbaar voor degenen die niet zonder sociale media kunnen, maar het hotel biedt ook basistelefoons die alleen geprogrammeerd zijn om conciërges te bellen.

Deze luxe is niet goedkoop: kamers beginnen bij $1.980, met een minimum van drie nachten. Dat omvat drie maaltijden en één spa-behandeling per dag, maar gasten kunnen privé stranddiners ($1.000), alcoholische drankjes of upgrade spa-behandelingen toevoegen. De duurste suite, een vierpersoonskamer met oneindig zwembad, kost $12.300 in het hoogseizoen. Voor de echt extravaganten is er een ander eiland met accommodaties die volledig gehuurd kunnen worden, compleet met personeel.

Paul Robinson, hoofd operaties, zegt dat Bawah is voor mensen 'verveeld met de Malediven.' Terwijl Malediven-resorts uitblinken in overwaterbungalows en niets doen, biedt Bawah meer activiteiten: koffieproeverijen, parfummaaklessen, snorkelen, wild zwemmen en duiken. De spa, Aura, is een volwassen boomhut met Indonesische ingrediënten zoals koffie- en honingscrubs, gember- en kaffir limoenmassages, en groene thee gezichtsmaskers. Gasten krijgen één behandeling per dag, en er is een droge sauna, natte sauna en koud dompelbad. Dagelijkse yoga wordt gehouden in een overwaterbungalow met een kleine sportschool, maar personeel brengt apparatuur naar kamers via golfkarretjes voor degenen die privacy verkiezen.

Alles is gecureerd om er ongecureerd uit te zien: badkuipen gesneden uit inheems hout, bedden met zijden wolken, geen gouden kranen. Voor aankomst dienen gasten voorkeuren in voor slaap en voedselallergieën, en het personeel onthoudt ze, biedt witte wijn aan ('Ik weet dat je geen rode lust') en fruitsalade zonder grapefruit. 's Nachts verschijnt op maat gemaakte chocoladebast als bedankje. Maaltijden zijn lokaal en visrijk, gecombineerd met zelfgemaakte kombucha. Twee keer per week verandert het strandrestaurant in een Indonesische markt. Een boetiek verkoopt badpakken gemaakt van gerecycled oceaanplastic en gelato met dagelijkse smaken op een schoolbord. De bibliotheek biedt boeken over Indonesische cultuur naast thrillers.

Het is allemaal een beetje White Lotus - maar zonder de angst. 'Barefoot luxury' is een cliché waar Robinson een hekel aan heeft, maar hij geeft toe dat het de typische gast beschrijft: iemand die zich het beste kan veroorloven maar gelooft dat de ultieme luxe is om eraan te ontsnappen. Op een manier is Bawah een grotere versie van het zeeschildpadnest - vredig, vertroeteld,