Als je op zoek bent naar technisch meesterschap dat je eigen fysieke beperkingen in twijfel trekt, mogen we dan een bezoek voorstellen aan Donna Carnow en Gina Alm, twee New Yorkse paaldanseressen wiens Edinburgh Fringe-show Dusk/Night/Dawn eigenlijk een masterclass is in het trotseren van zowel zwaartekracht als verwachtingen.

Het duo treedt op aan een enkele hangende paal boven het podium, waar ze klimmen, draaien en balanceren alsof de lucht zelf een vast oppervlak is. Ze vouwen hun ledematen in vormen die een pretzel jaloers zouden maken, zwemmend en spiralend door schaduwen op een manier die even betoverend als licht intimiderend is.

Wat ze laten zien is absoluut meesterschap van hun vak - Carnow, een voormalig danseres en Amerikaans kampioen paalkunst, is vooral adembenemend. De beweging is vloeiend ondanks de brute kracht die nodig is; de fysica is zo fijn afgesteld dat je vergeet dat het gebeurt omdat je verloren bent in de stroom. Dat is wat grote performers doen, en Dusk/Night/Dawn gaat deels over performance zelf.

Op een gegeven moment kronkelen de twee lichamen onder flikkerend rood licht, besmeurd met zwarte verf, en dan flitsen de lichten aan als een ruw ontwaken: ze vegen zich af, de act is voorbij. De show roept glibberige vragen op over de vervagende grens tussen persoon en performer, de aard van fantasie, en het plezier van het ontdekken van de kracht van je eigen lichaam. Plus, er is gewoon het geweldige talent.

Dit jaar's dans- en circusprogramma op de fringe heeft ambitie en een geest van saamhorigheid, mengend brute kracht met schoonheid, feesttrucs met persoonlijke openbaringen. Maar eerlijk, als je maar één show ziet over mensen die aan een paal hangen en het er makkelijk uit laten zien, maak er dan deze.