Er is een bepaald genre true-crime-documentaires dat je doet afvragen of de feministische beweging een geheime psyops-afdeling heeft. De nieuwste toevoeging, 'Don't Date Brandon', die een groep vrouwen volgt die hun krachten bundelden om de destructieve ravage van één man in hun lokale datingvijver aan het licht te brengen, is een schoolvoorbeeld. Het is een verhaal dat een krachtige waarschuwing had kunnen zijn, maar in plaats daarvan is het een lui, voyeuristisch zooitje dat de vrouwen in de hoofdrol geen recht doet.

Het uitgangspunt is rijp voor drama: een man, Brandon, bombardeert emotioneel kwetsbare vrouwen met liefde, om ze vervolgens te isoleren, controleren en dwingen, met een spoor van psychologische verwoesting als gevolg. Deze vrouwen vonden elkaar en bundelden hun verhalen, waardoor ze een collectief getuigenis tegen hem opbouwden. Het is het soort verhaal dat, in de juiste handen, zowel boeiend als belangrijk had kunnen zijn, als waarschuwing voor de jongeren en onschuldigen over de vroege signalen van een roofdier.

Maar 'Don't Date Brandon' neemt niet de moeite om de details te geven die je een echt begrip zouden geven van wat deze vrouwen hebben doorstaan. In plaats daarvan wentelt het in de oppervlakkige schok van het geheel, en behandelt het de gruwelen van deze vrouwen als louter voer voor je streamingwachtrij. Het voelt minder als journalistiek en meer als uitbuiting, een gemiste kans om een huiveringwekkend waargebeurd verhaal om te zetten in iets betekenisvols.

In het beste geval kan true crime een middel zijn voor educatie en empowerment, een manier om de kwetsbaren te bewapenen tegen wolven in schaapskleren. In het slechtste geval is het gewoon voyeuristische opvulling voor de altijd gapende programmaspleet. 'Don't Date Brandon' valt duidelijk in de laatste categorie, en de vrouwen die het hun verhalen toevertrouwden, verdienen veel beter.