Eind oktober 1980, dagen voordat Ronald Reagan tot president werd gekozen, riep het Congres 20 experts uit verschillende vakgebieden bijeen in een hotel aan het strand in Florida. Hun opdracht was simpel: bedenk hoe we de ernstige bedreiging van fossiele brandstofemissies voor het klimaat kunnen aanpakken, en lever hun aanbevelingen aan het Congres in de vorm van een verklaring. Ja, een verklaring. Want niets zegt wetgevende urgentie als een goed geformuleerde memo.

Elk woord dat tijdens vier marathonzittingen in de daaropvolgende 36 uur werd gezegd - elke onenigheid of afdwaling, tirade of wapenstilstand - werd door een stenograaf voor het nageslacht vastgelegd in één enkel document, honderden pagina's lang, dat als een artefact uit een tijd waarin expertise werd vertrouwd, voordat bedrijfshebberigheid en politieke opportuniteit het 'debat' over stijgende CO2-niveaus in de atmosfeer in een waas van desinformatie en passiviteit hulden. Het feit dat deze bijeenkomst überhaupt plaatsvond - dat experts in klimaat, energie, recht, filosofie, politiek en meer het eens waren over de fundamentele feiten, maar toch worstelden om consensus te bereiken over wat te doen - is fascinerend, zij het misschien niet de meest voor de hand liggende filmstof. Dit was immers een vergaderruimte vol specialisten die bewijs deelden via overheadprojector.

Nu meldt The Guardian dat juist die bijeenkomst het onderwerp is van A Statement, een uitstekende klimaatdramedy die in première gaat op het New York Film Festival. Paul Rudd, Paul Giamatti en Tatiana Maslany leiden een uitstekend ensemble in deze dramatisering van een mislukte klimaatconferentie - een frase die op dit punt bijna overbodig voelt. De film vangt de bijeenkomst uit 1980 waarin 20 experts, gewapend met overheadprojectors en een mandaat, probeerden de planeet te redden en grotendeels een document produceerden. Spoiler alert: de planeet ontving de memo niet op tijd.