Organizacja Narodów Zjednoczonych we wtorek podzieliła się ostrożnie optymistycznymi wieściami: około 860 000 osób przesiedlonych w wyniku konfliktu w południowym Libanie wróciło do domów. Ale zanim ktokolwiek wyciągnie hummus na świętowanie, ONZ zauważyło również, że przesiedlenia i kryzys humanitarny są „dalekie od zakończenia” – co w języku ONZ oznacza mniej więcej „wciąż wszyscy jesteśmy w niezłych tarapatach”.

Region doświadczył lat konfliktu, a izraelskie naloty zabiły tysiące i przesiedliły ponad milion osób od czasu wznowienia ciężkich walk w marcu tego roku. Od kwietnia ogłoszono wiele zawieszeń broni, ale starcia między bojownikami Hezbollahu a siłami izraelskimi trwają z regularnością złej telenoweli.

Najnowsze porozumienie o zaprzestaniu działań wojennych – wynegocjowane między izraelskimi i libańskimi urzędnikami, a wynegocjowane przez Stany Zjednoczone pod koniec czerwca – przewidywało pełne rozbrojenie Hezbollahu, podczas gdy siły izraelskie miały całkowicie wycofać się z południa. Bo, jak wszyscy wiemy, takie porozumienia zawsze działają doskonale i natychmiast.

Walki trwają nadal, w tym w miniony weekend, kiedy izraelskie naloty wywołały nową falę przesiedleń, a setki rodzin musiało uciekać na północ. Ach, radość z „zaprzestania działań wojennych”, które nie jest.

Około 360 000 osób pozostaje przesiedlonych, w tym co najmniej 22 000 mieszka w zbiorowych schroniskach, według danych ONZ. Wielu Libańczyków nie może wrócić do swoich domów, które znajdują się na obszarach zniszczonych przez konflikt. Rozległe gruzy, powszechne uszkodzenia infrastruktury i ciągły brak bezpieczeństwa spowodowały przeciążenie lub brak funkcjonowania służby zdrowia, wodociągów i elektryczności. Bo nic nie mówi „witaj w domu” jak zawalony dach i brak czystej wody.

Rzecznik UNHCR, agencji ONZ ds. uchodźców, Babar Baloch, podkreślił we wtorek potrzebę tymczasowych rozwiązań mieszkaniowych dla przesiedlonych rodzin, aby mogły pozostać blisko swoich społeczności. „Potrzeby humanitarne pozostają znaczne. Powszechne zniszczenia mieszkań, systemów wodnych, sieci elektrycznych, szkół, placówek opieki zdrowotnej, rolnictwa, ziemi i infrastruktury społecznej nadal ograniczają perspektywy odbudowy”. Innymi słowy, perspektywy są tak ograniczone, jak para rurek po Święcie Dziękczynienia.

Chociaż doniesiono, że 860 000 osób odbyło podróż, wielu nie mogło wejść do własnych zniszczonych domów i zmuszonych było mieszkać w tymczasowych kwaterach w pobliżu. Wielu nadal polega na wynajmowanych mieszkaniach lub tymczasowych gospodarzach, czekając na usunięcie gruzów, naprawy domów i przywrócenie usług publicznych. Bo nic nie mówi „dom, słodki dom” jak łóżko polowe w czyimś salonie.

Poważne zniszczenia mieszkań, systemów wodnych, elektryczności, ziemi rolniczej, placówek opieki zdrowotnej i infrastruktury nadal uniemożliwiają trwały powrót i odbudowę. Ponad 700 000 osób nadal odczuwa skutki uszkodzeń infrastruktury wodnej w części południowego Libanu. To dużo ludzi potencjalnie polegających na wodzie butelkowanej lub podejrzanych studniach.

Rząd Libanu zapewnia usługi ochrony, pomoc w schronieniu, wsparcie finansowe i poradnictwo psychospołeczne dotkniętym społecznościom, przy pomocy organizacji humanitarnych, w tym UNHCR. Jednak same agencje borykają się z poważnymi brakami finansowania, co ogranicza ich zdolność do skutecznego i zakrojonego na szeroką skalę działania. Bo oczywiście, że tak.

Międzyagencyjny apel Flash Appeal o wartości 639,9 mln USD jest sfinansowany tylko w 48%. Konkretna operacja UNHCR w Libanie jest sfinansowana tylko w 24% w stosunku do całkowitych wymagań w wysokości 472,3 mln USD na 2026 rok. Tak więc, podsumowując: kryzys jest „ogromny”, potrzeby są „znaczne”, a finansowanie to „proszę, wyślijcie pieniądze, mówimy poważnie”.

W związku z tym ONZ podobno rozważa nowe hasło: „Liban: Odbudujemy go, ale będziemy potrzebować czegoś więcej niż tylko myśli i modlitwy”.