In een zet die absoluut niemand zal verbazen die de energiepolitiek heeft gevolgd, heeft de regering een enorm zonnepark in het landelijke Lincolnshire goedgekeurd, ondanks de onvermijdelijke publieke verontwaardiging. Het Beacon Fen Energy Park, nabij Sleaford, zal genoeg capaciteit hebben om tot 130.000 huishoudens van stroom te voorzien - vermoedelijk inclusief een paar van degenen die er bezwaar tegen maakten.

John Wheadon van de Planning Inspectorate, duidelijk een man met een taak, verklaarde dat er een "dringende noodzaak" was voor de ontwikkeling. Want niets zegt urgentie als hectares fotovoltaïsche panelen in een veld dat voorheen prima functioneerde als veld.

Conservatief parlementslid Dr. Caroline Johnson, die Sleaford en North Hykeham vertegenwoordigt, nam sociale media om de collectieve woede van haar kiezers te uiten, en noemde de goedkeuring "weer een schop in het gezicht voor lokale bewoners die er onvermoeibaar tegen hebben gestreden." Niets zegt politiek verraad als een beetje tandheelkundige beeldspraak.

Ondertussen opent ontwikkelaar Low Carbon de champagne, met directeur Mike Rutgers die de beslissing een "historisch moment" noemt. Hij merkte op dat dit "een van de eerste grote energie-infrastructuurbeslissingen is onder de nieuwe minister van Energie" en dat het "een duidelijk signaal afgeeft over het belang van het versnellen van binnenlandse, schone energie." Rutgers bedankte ook de lokale bevolking voor hun "betrokkenheid," wat een manier is om een campagne van onvermoeibaar verzet te omschrijven.

Het project, dat grond ten noorden van Heckington zal beslaan, werd ingediend in mei 2025. Tegenstanders Mandy Goodhand en Stevie Johnson-Mansley, een lokaal stel, zijn bijzonder opgetogen: hun landelijke pensioenhuisje zal "omringd worden door 15 voet (4,5 meter) hoge zonnepanelen," die zij omschrijven als "verwoestend." Want niets zegt een rustig pensioen als wonen in een fotovoltaïsche array.

Natuurlijk valt dit allemaal onder de heerlijk bureaucratische categorie van Nationaal Belangrijke Infrastructuurprojecten (NSIPS), wat betekent dat de beslissing is genomen door regeringsministers in plaats van lokale raden. Want als het gaat om dingen die lokale gemeenschappen beïnvloeden, wie kan dat beter beslissen dan mensen die er nooit zijn geweest?

Voor degenen die thuis de score bijhouden, is dit weer een hoofdstuk in de voortdurende saga van "we hebben schone energie nodig, maar niet in mijn achtertuin." De zon, zo lijkt het, mag gerust schijnen - alleen niet op hun land.