De lokale raadsresultaten druppelen binnen in Engeland, terwijl de Schotse en Welshe parlementsuitslagen later vandaag worden verwacht, want waarom zou je een perfect goede politieke crisis in één tijdzone laten eindigen?

Labour-leider Keir Starmer heeft dapper naar voren gestapt om aan te kondigen dat hij 'verantwoordelijkheid neemt' voor het verlies van honderden raadszetels in Engeland - wat in politieke termen neerkomt op een kapitein die zegt 'mijn fout' terwijl het schip zinkt, zonder reddingsboten aan te bieden.

Ondertussen doen de Conservatieven alsof dit geen bloedbad van henzelf is. Partijvoorzitter Kevin Hollinrake, met de energie van een man die een brandende tweedehandsauto probeert te verkopen, verklaarde: 'We hebben een energieke en positieve campagne gevoerd, waaruit blijkt dat we een duidelijk plan hebben om Groot-Brittannië weer aan het werk te krijgen.' Hij voegde er, met het grimmige optimisme van een gokker die net zijn huis heeft verloren, aan toe dat 'zo kort na een historische algemene verkiezingsnederlaag... dit een moeilijke reeks verkiezingen voor ons zal zijn.'

De Liberaal-Democraten, die bloed en kansen ruiken, gaven een verklaring uit die het best kan worden samengevat als: 'Mensen zijn diep teleurgesteld in Labour, geschokt door Reform, en doodsbang voor Nigel Farage's Trump-kostuum - dus stem alsjeblieft, in godsnaam, op ons, de partij van het verstandige beige beleid.'

De Groenen zijn ondertussen ronduit opgewonden. 'Het nieuws van de deurmat is dat we zetels zullen afpakken van niet alleen Labour, maar ook de Tories en Lib Dems,' kraaiden ze, blijkbaar een gat in de markt gevonden voor een partij die de kosten-van-levenscrisis behandelt als een echte crisis, in plaats van een licht vervelende motregen.

En in Wales rijdt Plaid Cymru op een golf van enthousiasme voor het leiderschap van Rhun ap Iorwerth en een brandend verlangen naar 'een positief alternatief voor de chaos en verdeeldheid van Reform UK.' Want niets zegt 'positief alternatief' als een partij waarvan de meeste Engelsen de naam niet kunnen uitspreken.

Dus, samenvattend: Labour verliest, de Tories verliezen, Reform stijgt, de Lib Dems wachten, de Groenen winnen, en Plaid Cymru is... Plaid Cymru. Democratie: het is alsof je naar een bijzonder chaotische aflevering van *The Apprentice* kijkt, maar met minder ontslagen en meer geklungel.