Andy Burnham zal later vandaag wat zijn team groots 'zijn eerste grote leiderschapstoespraak' noemt, houden, waarbij hij belooft 'Brittannië terug te tillen naar waar het hoort te zijn'. Het nieuwe parlementslid voor Makerfield spreekt in het People's History Museum in Manchester, een locatie die suggereert dat hij ofwel toegewijd is aan de arbeidersklasse, of gewoon dol is op de cadeauwinkel.

Burnham zal beloven 'Brittannië de stroomonderbreker te geven die het nodig heeft', maar hij zal daarna geen vragen van journalisten beantwoorden. Zijn team benadrukt dat dit geen patroon is van het vermijden van controle, slechts een patroon van het voor nu vermijden ervan. Het gebrek aan een mandaat van de kiezers mag dan wenkbrauwen doen fronsen, maar ach, details.

Centraal in zijn plannen staat wat hij 'de grootste machtsverschuiving uit Whitehall in moderne tijden' noemt, hoewel het blijkbaar niet zo ingrijpend zal zijn als het opzetten van het Schots Parlement of regionale burgemeesters. Dus het is groot, maar niet zo groot. Een vlaggenschipvoorstel is een 'No10 North' - een premier-uitvalsbasis in Manchester die 'decentralisatie zal aandrijven' en 'goede groei in elke postcode' zal verzekeren. Want niets zegt 'macht aan de regio's' als een satellietkantoor.

Burnham wil ook 'publieke controle' over energie, water en vervoer, maar de duivel zit in de details - of liever, het gebrek daaraan. Hoeveel staatsinterventie? Hoe dicht bij nationalisatie? Conservatieve partijvoorzitter Kevin Hollinrake was er snel bij om toe te slaan en beschuldigde Burnham van 'macht tussen politici schuiven' in plaats van de sociale zekerheid te hervormen, belastingen te verlagen of defensie te financieren. Hij noemde het 'de politiek van afleiding van een Labourpartij die opzettelijk de vragen vermijdt die er echt toe doen'.

Ondertussen worstelt Burnhams team met een kabinetsdilemma: of ze energieminister Ed Miliband tot kanselier moeten benoemen. Sommigen zien Ed als een visionair; anderen als te links en te enthousiast over netto nul. Er wordt ook gefluisterd over het binnenhalen van Eds broer David, een voormalig minister van Buitenlandse Zaken, mogelijk via een zetel in het Hogerhuis. Want niets zegt 'nieuwe politiek' als een adellijke titel voor de broer van een ex-leider.

Burnham staat een slopende drie weken te wachten. Hij moet Labour-parlementsleden charmeren, zijn visie verkopen, zijn kabinet bepalen en de enorme uitdagingen aanpakken waarmee Sir Keir Starmer wordt geconfronteerd - zoals het betalen voor defensie, het regelen van de sociale zorg en het beheren van de betrekkingen met president Trump. Dit alles voor een man die twee weken geleden nog niet eens parlementslid was.