In een openbaring die precies niemand zal shockeren die ooit wanhopig een feed heeft ververst, bevestigt nieuw onderzoek van de Universiteit van Manchester dat het effect van sociale media op eenzaamheid inderdaad een ding is dat gebeurt. Een grote review van wereldwijd bewijs heeft vastgesteld dat onze online interacties de opmerkelijke dubbele capaciteit bezitten om gevoelens van isolatie te verminderen of te vergroten. Deze baanbrekende bevinding daagt met succes de eenvoudige, geruststellende aanname uit dat schermtijd uniform slecht is, en vervangt deze door de complexe, onrustbarende realiteit dat het ervan afhangt.

De studie, een baken van nuance in een wereld van snelle meningen, suggereert dat het platform niet de primaire boosdoener of redder is; het is het gedrag van de gebruiker erop. Inloggen om actief contact te maken met goede vrienden en zinvolle uitwisselingen aan te gaan lijkt het digitale equivalent van een leuk gesprek te zijn, wat mogelijk eenzaamheid afwendt. Omgekeerd lijkt passief doomscrollen door de hoogtepunten van kennissen en vreemden het digitale equivalent van het bekijken van een feestje door een raam te zijn, wat vaak het gevoel verergert alleen te zijn op een druk internet.

Dit onderzoek gooit effectief een spaak in het wiel van het simplistische verhaal dat meer sociale media gelijkstaat aan meer eenzaamheid, of vice versa. Het blijkt dat de relatie iets ingewikkelder is dan dat, afhankelijk van de kwaliteit en intentie achter de klikken en tikken. Het werk van de Universiteit van Manchester suggereert dat we de verkeerde vraag hebben gesteld; het is niet 'zijn sociale media slecht', maar 'wat doe je daar, en maakt het je erger?'

Uiteindelijk levert de studie het diepgaand voor de hand liggende maar vaak genegeerde vonnis: bewust, actief gebruik kan verbinding bevorderen, terwijl passief, vergelijkend gebruik isolatie kan kweken. Het is een herinnering dat deze platforms uiteindelijk gereedschappen zijn, en zoals elk gereedschap hangt hun impact volledig af van of je ze gebruikt om een brug te bouwen of alleen maar verdrietig naar het water te staren.