Een alomtegenwoordige en grimmige realiteit op Amerikaanse universiteitscampussen is het veelvoorkomende probleem van seksueel wangedrag. Deze parapluterm, zoals gedefinieerd door de bron, omvat specifiek seksuele intimidatie, stalking, partnergeweld en aanranding.
Volgens het rapport hebben studenten een nogal cynische verwachting ontwikkeld over hoe hun instellingen deze serieuze kwesties zullen aanpakken. De heersende aanname is dat als een student ooit de moed bijeenraapt om een melding te doen, de reactie van de universiteit, om het zacht uit te drukken, een mismanagement zal zijn.
Deze verwachting van institutioneel falen suggereert een diepgaand gebrek aan vertrouwen in de systemen die juist ontworpen zijn om slachtoffers te beschermen en te ondersteunen. Het schetst een beeld van campussen waar het protocol net zo goed deel uitmaakt van het probleem als het oorspronkelijke vergrijp.
De situatie creëert in wezen een afschrikwekkend effect waarbij de angst voor een verknoeid administratief proces meldingen helemaal kan voorkomen, waardoor het veelvoorkomende probleem in de schaduw blijft bestaan. Het is een sombere cyclus waarin wantrouwen zowel een symptoom als een oorzaak is.