ABD üniversite kampüslerinde yaygın ve kasvetli bir gerçek olan cinsel taciz, ortak bir sorun olarak karşımıza çıkıyor. Kaynağın tanımına göre bu şemsiye terim, özellikle cinsel tacizi, takibi, yakın partner şiddetini ve cinsel saldırıyı kapsıyor.
Rapora göre, öğrenciler kurumlarının bu ciddi sorunları nasıl ele alacağı konusunda oldukça alaycı bir beklenti geliştirmiş durumda. Yaygın varsayım şu: Eğer bir öğrenci bir gün rapor verme cesaretini toplarsa, üniversitenin tepkisi, hafif tabirle, bir beceriksizlik olacak.
Bu kurumsal başarısızlık beklentisi, mağdurları korumak ve desteklemek için tasarlanmış sistemlere duyulan derin bir güvensizliği gösteriyor. Kampüslerde protokolün, ilk suç kadar sorunun bir parçası olduğu bir tablo çiziyor.
Durum, temelde, berbat bir idari süreç korkusunun raporlamayı tamamen engelleyebileceği ve yaygın sorunun gölgelerde devam etmesine izin verebileceği bir ürkütücü etki yaratıyor. Güvensizliğin hem bir semptom hem de bir neden olduğu kasvetli bir döngü bu.