Hier zijn een paar waardevolle levenslessen te trekken uit de nieuwe zesdelige serie Overspel, die over overspel gaat. Twee, als je er toch aan begint, doe het dan niet met de vader van de vriendin van je zoon of de moeder van de vriend van je dochter. Drie, als je toch rotzooit met de vader van de vriendin van je zoon of de moeder van de vriend van je dochter, zorg dan dat niemand iemand in zijn telefoon heeft opgeslagen onder de naam 'Lul Dave'. Want hij gaat de zaak niet helpen.

Maar Beth (Romola Garai, veel te goed voor deze formulematige poging van Danny Brocklehurst) is een verveelde, geteisterde veertiger, moeder van twee, die onlangs haar personal-trainingbedrijf is kwijtgeraakt waar ze gepassioneerd over was. Ze rouwt ook om het verlies van haar beste vriendin, wier man wordt beschuldigd van mishandeling. En Tom (Dominic Cooper, idem) is een veertiger, vader en huisarts, getrouwd met fondsenwerver Hannah (Shelley Conn) die al een tijdje worstelt met haar geestelijke gezondheid. Dus wanneer Beth op het toneel verschijnt, is hij hulpeloos tegenover haar. Ze kijken elkaar aan als twee even verblufte heilbotten, eerst in de wachtkamer van een ziekenhuis (ze ontmoeten elkaar wanneer zij hem van zijn fiets rijdt en zijn pols bezeert, degene die hij gebruikt voor foreshadowing), dan tijdens een tuinfeest in Toms chique huis (waar Beth - die, moet ik vermelden, uit Lancashire komt dus, weet je, schatje - met haar vingers eerbiedig over boeken strijkt! Over kunst! Op een plank! En droomt van een leven waarin ze geneukt wordt op hogere draaddichtheden), en dan in zijn huisartsenpraktijk voordat Beth zich op hem stort en het feest begint.

Al snel hebben ze seks in auto's tot Beth zich herinnert dat haar overleden beste vriendin haar vriendelijk een huis heeft nagelaten in haar testament en dat ze daar waarschijnlijk comfortabeler kunnen neuken. Wat ze doen, totdat er een ramp toeslaat! Nee, die is afgewend. Ik hoop dat er niet nog een komt aan... Oh! Deze is erger. Dave. Zo'n lul.

Ze moeten in plaats daarvan naar Toms huisje in het Lake District rijden. 'Ik ga de as van mijn dode vriendin uitstrooien!' vertelt Beth haar familie. 'Ik ga de rattenpoep opruimen,' vertelt Tom aan Hannah. Maar de urn en het bleekmiddel blijven even onaangeroerd terwijl het stel ervoor kiest het op een gevaarlijk wankel haltafeltje te doen. Ik weet niet zeker of het een buurman is die we op een gegeven moment achter een hek zien verdwijnen of een crewlid dat zich verstopt voor de toenemende gêne van het zien van mensen die met open mond naar een boekenkast staren omdat ze een Noordelijk accent hebben en teksten zeggen als 'Maak je je ooit zorgen dat onze beste dagen achter ons liggen?' en 'Depressie is voor de middenklasse, toch?'

Ondertussen hebben de kinderen het veel beter naar hun zin, vooral omdat ze seks nog als iets nieuws beschouwen en het niet met iemand anders dan elkaar proberen te doen. Hun idee van een kick is spijbelen en een dagje naar Blackpool gaan. Terwijl hun overspelige ouders het voor het eerst in de praktijk doen, zitten Ollie en Jess in de achtbaan. Diagnose: metafoor. Terwijl de zon ondergaat, viert Jess hun perfecte dag: 'Ik wil dat dingen nooit veranderen!' 'Dat zullen ze niet,' verzekert Ollie haar. Prognose: terminaal.

Overspel is kortom een ratelende zak clichés, gebracht door cijfers, ondanks een keur aan goede acteurs die er alles uithalen wat ze kunnen. Overal waar je kijkt zijn er onovertuigende mensen die onovertuigende dingen doen. Ja, denk je, Dave is misschien wel een lul, maar zou hij echt één blik werpen op zijn ex-vrouw die in haar kist in de rouwkapel ligt en tegen Beth zeggen: 'Ik ben in dat lichaam geweest'? Nee. Of, als je van plan was om in een afgelegen meer in het Lake District te zwemmen tijdens een vies weekendje weg, zou je dat dan in een badpak en zwembroek doen? Nee. Of, als je een dokter was die je pols had bezeerd, zou je dan niet in staat zijn een mitella te maken die hem echt ondersteunt? Ja. Of zou een neuroot als Hannah, die eist dat er een vierpartijenactieplan wordt gesmeed onder de ouders wanneer Jess op haar kop krijgt omdat ze Ollie nadoet door een leraar te bekkentrekken, zich echt geen zorgen maken als ze erachter komt dat ze samen edibles nemen? Nee.

Het komt allemaal neer op mensen