Het is een algemeen erkende waarheid dat elke superheld die een externe energiebron nodig heeft, op achterstand begint. Captain America is niets zonder zijn schild. Elon Musk zou theoretisch een metalen pak en een proto-hart in elkaar kunnen flansen om Iron Man te worden, wat je alles vertelt wat je moet weten over het inherente probleem. En nu zijn we aangekomen bij de nieuwste iteratie van de Green Lantern-legende, waar de kracht van de held komt van een grote groene ring die periodiek moet worden opgeladen met een grote groene powerpack - want blijkbaar heeft zelfs de kosmische wetshandhaving draadloos opladen niet gekraakt.

Lanterns, de nieuwe televisie-onderneming van DC Comics, behoudt al deze elementen en voegt een mentor-leerling buddy-cop-structuur toe die zich uitstrekt over twee tijdlijnen: 2016 en 2026. De immer betrouwbare Kyle Chandler speelt Hal Jordan, de huidige Green Lantern van de aarde, terwijl de betoverende Aaron Pierre zijn stagiair John Stewart vertolkt - een van de eerste Afro-Amerikaanse superhelden van DC, die debuteerde in 1971. In 2016 is Hal vermoeid en lui over het leren van John om zijn back-up te zijn, met nul intentie om met pensioen te gaan of te sterven (wat een enorm vertrouwen is in een sieraad met een batterij die slechter is dan die van je telefoon). De John van 2016, een goed gedisciplineerde zoon van een marinier, voormalig scherpschutter, architect en veganist, is een toonbeeld van stille uithouding, respecteert de commandostructuur en behoudt zijn kalmte.

De show bevat wel kwaadaardige buitenaardse wezens die proberen hele steden op te blazen, wat spannend klinkt, maar zelfs de almachtige Green Lantern en zijn protegé kunnen dit niet redden van een groot gevoel van meh. De Guardians, een onsterfelijk ras op de planeet Oa die de Green Lantern Corps runnen, voegen een laag kosmische bureaucratie toe die intergalactische politiewerk op een bezoek aan de RDW laat lijken. De tweedelige tijdlijnstructuur probeert diepte toe te voegen, maar de scènes uit 2016 voelen als een proloog op een proloog, en tegen de tijd dat je daar doorheen bent, is er veel meh om door te waden.

Kortom, Lanterns is een superheldenavontuur dat minder 'helderste dag, zwartste nacht' is en meer 'flauwe middag, beige avond.' Het is een bewijs van de talenten van de acteurs dat ze het geheel kijkbaar weten te houden, maar zelfs zij kunnen deze ring niet opladen. Als je op zoek bent naar een kosmisch avontuur, kun je misschien beter de batterij van je telefoon controleren - dat ding heeft tenminste een kans om 100% te halen.