Camille deed er 15 jaar over om haar nieuwe album *The Sound of Milk* te maken – een driedubbel album dat elke fase van het opvoeden van haar twee kinderen met componist Clément Ducol documenteert. *Naissance* (2015) is een veldopname van babygegorgel en gevonden geluiden, zonder echte instrumenten. *Enfance* (2020) is een 'pocketmusical' vol ouderlijke deuntjes over trappen en wasmachines. *Adolescence* (2025) is een volledig geproduceerd popalbum dat ecologische ineenstorting en schermverslaving aanpakt. Camille zegt dat ze elk deel eerder had kunnen uitbrengen, maar er nog niet klaar voor was: 'Ik moest afstand kunnen nemen en naar de reis kijken. Ik moest me gegrond genoeg voelen om het uit te brengen in een wereld die kinderen en moeders niet respecteert.'\n\nCamille, nu 48, staat bekend om vocale experimenten – beatboxen, frambozen en wat ze ooit 'lip fart synth' noemde – en haar catalogus bevat liedjes over hoe sperma melk wordt, naast Oscar-winnend werk voor *Emilia Pérez*. Ze moest vechten tegen haar label om *The Sound of Milk* uit te brengen zoals het is. 'Deze liedjes worden beschouwd als moederdingen: "Dit moet in je huis blijven. Maak fatsoenlijke liedjes, radioliedjes, in de studio." Maar dit zijn liedjes. Dit is mijn leven, en moederschap laat de wereld draaien.' Het album is opgedragen aan vreugde in het aangezicht van duisternis, als tegenwicht voor haar eigen 'donkere persoon'-aard. 'Om depressie te bestrijden heb je vreugde nodig. Het klinkt heel overbodig, maar daarom koos ik voor zingen.'\n\nCamille neemt ook president Macron's oproep in 2024 voor 'le réarmement démographique' op de korrel – letterlijk de bevolking herbewapenen om lage geboortecijfers tegen te gaan. 'Je kunt het gevoel hebben dat je soldaten maakt voor de wereld,' zegt ze. 'Moeders bevallen en worden dan gevraagd om de volgende dag, maand of drie maanden later efficiënt te zijn.' Het album staat voor 'tijd, voor vreugde, voor wat er gebeurt als je tijd hebt met je kinderen.' Ze liet de moeilijke kanten van het ouderschap bewust weg. 'Tegenwoordig is vreugde taboe geworden. Het is irritant. Het is net als ecologie – oh, dat is een luxe. Kom op jongens, laten we de bevolking herbewapenen en praten over oorlogen en echte problemen.'\n\nHaar tieners zijn dol op het album. 'Voor zijn eindjaarsshow nodigde mijn zoon me uit om de liedjes te zingen met zijn vrienden. En hij wordt 16 – dus ik vind het heel lief.' Dit wordt de eerste tournee waar haar familie niet bij is, waardoor ze 'een familie moet creëren met mijn band en het publiek.' Het album, zegt ze, gaat over 'die duizeligheid, dat wonder over het wonder des levens.' En ook over voorbereiden op het vertrek van haar kinderen. 'Het voelt zo goed om voor degenen te zorgen van wie je houdt, het haalt je uit je egocentrische wereld, maar dan denk je: wie ben ik? Hoe kan ik me goed voelen met alleen mezelf, zodat zij zich vrijer voelen om volwassen te worden? Het is een flinke schop onder je kont!'