In een baanbrekende ontwikkeling die absoluut niemand zal shockeren die ooit op een blind date is geweest, ontmoetten twee aardige mensen elkaar voor het diner in Londen, genoten van elkaars gezelschap, en concludeerden dat ze misschien, mogelijk, ooit een koffie zouden drinken. Mike, een inwoner van Cambridge, en Caterina, een Londense, dineerden bij Tagine & Grill aan de Sun and 13 Cantons, en de avond was, volgens alle verslagen, een daverend succes - als je met 'succes' bedoelt 'geen romantiek, maar tenminste droogde het gesprek niet op.'

Mike, blijkbaar de menselijke equivalent van een goed georganiseerde spreadsheet, arriveerde in de hoop op 'goed gezelschap, lekker eten, en een interessante avond.' Hij kreeg alle drie, wat meer is dan de meesten van ons kunnen zeggen voor een dinsdagavond. Caterina, ondertussen, hoopte 'iemand speciaals' te ontmoeten en kreeg in plaats daarvan een man die water in je glas schenkt als het leeg is. Werkelijk, de lat voor 'speciaal' is nog nooit zo hoog geweest.

Het gesprek besloeg de vreugde van het zijn van een tante of oom (een onderwerp zo opwindend dat het zeker de wijn liet vloeien), de glamoureuze wereld van freelancen, juryplicht voor een pas genaturaliseerde Britse burger, favoriete keukens, vroegere en toekomstige reizen, Harry Potter, en - omdat geen avond compleet is zonder - politiek. Caterina merkte op dat ze het gevoel had dat ze het grootste deel van de tijd het gesprek leidde, maar Mike was te druk bezig met 'warm, zelfverzekerd en gemakkelijk in de omgang' zijn om het op te merken.

Er waren geen ongemakkelijke momenten, of tenminste geen die iemand zich herinnert, wat ofwel betekent dat de avond vlekkeloos verliep of dat de malbec zijn werk deed. Mike, altijd de heer, begeleidde Caterina op een wandeling door Soho en Covent Garden - want niets zegt 'romantiek' als een Londenaar de toeristische trekpleisters laten zien - totdat hij rond middernacht de laatste trein terug naar Cambridge moest halen. De avond eindigde met een afscheidsknuffel, geen kus, wat zeker iedereen zal teleurstellen die op dit artikel klikte in de hoop op schandaal.

In de afdeling 'zou je elkaar weer ontmoeten?' zijn de antwoorden zo lauw als lauwe thee: Mike zou openstaan voor een koffie als hij in Londen is, en Caterina zou er graag een willen drinken 'als vrienden.' Mike gaf de avond een 9,5 uit 10, en merkte op dat het 'moeilijk was om een ronduit plezierige avond te bekritiseren alleen omdat het niet op romantiek afstevende.' Caterina, altijd de pragmaticus, zou 'niets groots' veranderen - misschien gewoon een iets rustigere plek om te kletsen, want blijkbaar was de buzz van Soho te veel voor haar delicate zintuigen.

Dus, daar heb je het: weer een blind date die niet eindigde in liefde, maar wel eindigde met twee mensen die misschien, ooit, een latte delen. De blind date rubriek van The Guardian zet haar trotse traditie voort van het koppelen van mensen die aardig genoeg zijn om je in de mensheid te laten geloven, maar niet aardig genoeg om je in de liefde te laten geloven.