Telluride filmfestival - Christine Molloy en Joe Lawlor, de Ierse kunstenaars en filmmakers bekend om hun griezelige psychologische drama's en complexe, zelfbevragende essayfilms, zijn teruggekeerd met Act 3, een documentaire die zowel een diepe duik in hun 40-jarige relatie is als een pril drama over queer kunsticonen Claude Cahun en Marcel Moore. Want waarom zou je alleen reflecteren op je eigen creatieve partnerschap als je ook de meest intrigerende lesbische koppel uit de kunstgeschiedenis kunt aanpakken?

Het duo, dat een carrière heeft opgebouwd rond metatekstuele zelfbeschouwing (liefkozend hun 'Alfred Hitchcock' en 'Chris Marker' kanten genoemd), heeft een film gemaakt die is gestructureerd rond een vreemd zelfbewuste dialoog tussen Molloy en Lawlor. Ze spreken zacht en langzaam, alsof ze gehypnotiseerd zijn, elk houdt de camera op de ander in shot-tegen-shot - een techniek die de vraag oproept: is dit intimiteit of gewoon een heel uitgebreid spelletje 'ik laat jou de mijne zien als jij mij de jouwe laat zien'?

Hun eerdere werk, zoals The Future Tense, diende als commentaar op een geplande film over de pro-IRA erfgename Rose Dugdale, die uiteindelijk het drama Baltimore werd. Act 3 volgt een soortgelijk patroon, mogelijk een voorbode van een conventioneel drama over het vermeende onderwerp. Maar voor nu krijgen we deze absorberende, gestileerde reflectie op leven, kunst en de rommelige kruising van de twee. Want niets zegt 'romantisch uitje' zoals je partner filmen in extreme close-up terwijl je in gedempte tonen over jullie gedeelde geschiedenis praat.