Bir sadistin, ya da belki de bir matematikçinin tasarladığı bir pist yarışı hayal edin. Bir grup koşucu dairesel bir pistte serbest bırakılıyor, her biri kendi benzersiz ve sabit hızını koruyor. Onlarca yıldır bu alanı rahatsız eden soru aldatıcı bir şekilde basit: Bu koşuculardan kaçı kaçınılmaz olarak, bir noktada, tamamen yalnız koştuğunu fark edecek?
Bu, sözde 'Yalnız Koşucu' problemi, sadece basit görünen bir bulmaca. Herhangi bir farklı hız kümesi verildiğinde, her zaman gruptan izole olan en az bir koşucu olup olmayacağını soruyor. Bu görünüşte basit senaryonun cevabı, her şeyden başka bir şey olduğunu kanıtladı.
Onlarca yıldır, bu problem matematikçileri rahatsız etti, onlar da tıpkı varsayımsal koşucuların pistlerini dolaştığı gibi onun etrafında dönüyorlar. Temel zorluk, atletlere hangi özel, benzersiz tempolar atanırsa atansın, yalnızlıkla ilgili genel bir kuralı kanıtlamaktır.
Bir çözüm arayışı, matematik topluluğu içinde kendi başına uzun mesafeli bir yarış haline geldi ve en zarif soruların en yorucu entelektüel maratonlara yol açabileceğini gösterdi.