Weet je nog toen vrouwen voor andere vrouwen vochten, ongeacht achtergrond of politieke overtuiging? Blijkbaar was dat een paar jaar geleden. Nu wuiven velen luidruchtig de strijd van degenen die niet precies op hen lijken. Maar houd je protestborden vast - solidariteit is er nog steeds, als je maar goed genoeg knijpt.

Het was een junidag in 2015 toen de auteur buiten Yarl's Wood immigratiecentrum in de buurt van Bedford stond en de vrouwen binnen hoorde zingen. 'Laat haar vrij', stond er op de muur. 'Sluit het af.' De auteur was er vaak geweest en had wanhopige verhalen gehoord, maar die dag voelde hoopvol, met honderden vrouwen - vluchtelingen, activisten, advocaten, parlementsleden, acteurs, schrijvers - die bijeen waren gekomen om vrijheid te eisen voor de opgesloten vrouwen.

Toen Women for Refugee Women werd opgericht, werd de auteur gedreven door vertrouwen in vrouwelijke solidariteit. De organisatie werkt met vrouwen die asiel zoeken in Groot-Brittannië om hun verhalen te vertellen en te strijden voor gerechtigheid en veiligheid. Jarenlang leek dat vertrouwen bevestigd: vrouwen kwamen opdagen voor andere vrouwen bij evenementen, demonstraties, vrijwilligerswerk, campagnes, marsen, steun. En toen... nou, lees verder.