Sigma heeft een lange geschiedenis van het uitbrengen van, laten we zeggen, excentrieke camera's. Vorig jaar bracht het merk de BF uit, die in die traditie verdergaat. Omdat hij heel anders is, met ontbrekende functies zoals een mechanische sluiter, zoeker en geheugenkaartsleuf, wilde ik er wat extra tijd mee doorbrengen voordat ik een oordeel velde. Na maandenlang gebruik heb ik besloten dat de Sigma BF de perfecte camera is voor mensen die meer van het gebruiken van camera's houden dan van het maken van foto's.
Ik bedoel dat niet per se als een belediging – ik vind het prima om van het gereedschap te houden zonder aandacht te besteden aan de vruchten van zijn arbeid. Ik heb een hele verzameling antieke schaven die ik zelden gebruik, maar ze zien er prachtig uit in de vitrine. Ik snap het. Deze ontwerpbenadering heeft echter wel gevolgen, en een grote is dat de Sigma BF frustrerend kan zijn wanneer je daadwerkelijk foto's probeert te maken.
De Sigma BF ontleent zijn naam aan de uitdrukking 'prachtige dwaasheid', die Sigma uit een gedicht uit Het Boek van de Thee heeft gehaald. Ik noem dit omdat de naam mooi het toneel zet voor wat de Sigma BF probeert te bereiken. De camera probeert niet te concurreren met high-end full-frame camera's van Sony, Canon, Nikon of een andere gevestigde fabrikant. Sterker nog, Sigma lijkt te hebben geweten dat het niet tegen die zware jongens kon opboksen, dus bouwde het zijn eigen speelveld. Het succes of falen van de BF hangt uiteindelijk volledig van jou af en of je past op Sigma's prachtige veld van (potentiële) dwaasheid.