Het Indonesische eiland Flores organiseert momenteel een ongepland slaapfeest onder de blote hemel, en niemand is daar blij mee. Nadat zaterdag een aardbeving met een kracht van 7,7 op de schaal van Richter plaatsvond, kamperen duizenden overlevenden onder de sterren, niet voor de lol, maar omdat ze doodsbang zijn dat de naschokken hun huizen in pannenkoekenmateriaal veranderen. De beving, die op slechts 15 kilometer diepte plaatsvond, heeft minstens 53 mensen gedood en ongeveer 5.000 ontheemd, waarmee het de dodelijkste is sinds de tragedie in West-Java in 2022.

In de stad Ruteng speelt de PR-functionaris van het regionale ziekenhuis, Rista Mari, een wachtspel dat oud begint te worden: 'We hoorden dat er medische hulp zou komen, maar er is nog niets aangekomen.' De operatiekamer, verloskamer, apotheek en het laboratorium van het ziekenhuis zijn allemaal buiten gebruik nadat het dak instortte, dus hebben ze noodtenten opgezet tussen het puin. Want niets zegt 'medische zorg' als een tent in het puin van een ingestort gebouw.

In Labuan Bajo, de toegangspoort tot het Komodo Nationaal Park en een top toeristische bestemming, slapen overlevenden ook buiten, uit angst dat de trillingen hen in hun slaap zullen verpletteren. Een boer, Anastasia Imad, vertelde aan de BBC vanuit een tent naast haar beschadigde huis: 'Het schudden was erg eng. Mijn huis stortte bijna in. We maakten ons zorgen dat de naschokken het huis zouden doen instorten terwijl we sliepen.' Verstandig, eigenlijk.

Herry Kabut, redacteur van de lokale publicatie Floresa Media, beschrijft een chaos: stroomstoringen, aardverschuivingen, wegversperringen, en iedereen richt zijn eigen evacuatieposten op. 'Mensen hebben geen idee waar ze naartoe moeten evacueren. Er is geen overheidsadvies. Velen zijn naar de heuvels gevlucht en verhongeren.' Want als het overheidsadvies 'zoek het zelf maar uit' is, kun je net zo goed de heuvels in trekken.

Gezondheidsdiensten op het hele eiland zijn naar buiten gedwongen, maar de hulp komt niet bepaald binnenstromen. In het Ngada-regentschap meldt inwoner Charles Abar dat er zondagavond nog geen medische hulp was aangekomen. Hij vindt dat de overheid wat traag heeft gereageerd, hoewel hij erkent dat ze worstelen met budgetbeperkingen en beperkte voorraden. Ah, de klassieke 'we zouden graag helpen, maar we zijn blut'-routine.

Ondertussen zijn dorpen afgesneden en blijven naschokken het eiland teisteren, wat het trauma vergroot. Maar er is een sprankje goed nieuws: reddingswerkers bereikten het dorp Nitung op het eiland Palue, dat bijna twee dagen geïsoleerd was. Ze maakten de tocht ondanks een aardverschuivingsgevoelige weg die plaatsvervangend politiecommissaris Marselus Yugo Amboro 'levensbedreigend' noemde. Honderden huizen zijn zwaar beschadigd en bewoners schuilden in geïmproviseerde onderkomens zonder elektriciteit of communicatie. Ze hadden geen hulp ontvangen omdat ze, nou ja, geïsoleerd waren.

Indonesië ligt op het snijpunt van drie grote tektonische platen, dus aardbevingen zijn een regelmatig verschijnsel. Maar dat maakt het niet makkelijker wanneer de grond schudt en de hulpverleningswagens er niet doorheen kunnen. De gemeenschap is nog steeds getraumatiseerd, en eerlijk gezegd, wie kan het hen kwalijk nemen? Ze slapen buiten, wachtend op hulp die de toeristische route neemt.

Extra verslaggeving door Eliazar Robert in Sikka Regency, Oost-Nusa Tenggara.