Honger wordt steeds vaker als oorlogswapen ingezet, met meer dan 20.000 gedocumenteerde incidenten van 'voedselgerelateerd geweld' in de afgelopen acht jaar, zo blijkt uit een nieuwe analyse - wat opnieuw bewijst dat internationale resoluties ongeveer zo bindend zijn als een beleefde suggestie.

Aanvallen omvatten 1.261 aanslagen op markten die door gezinnen worden gebruikt voor dagelijkse boodschappen en 863 incidenten waarbij voedseldistributiesystemen werden aangevallen en hulpverleners werden gedood. Want niets zegt 'wij veroordelen dit' zoals het herhaaldelijk negeren ervan.

De analyse keek naar de periode sinds VN-resolutie 2417 in 2018 unaniem de opzettelijke uithongering van burgers veroordeelde. Het ontdekte dat uithongering steeds meer wordt bewapend, waarbij de voedselvoorziening routinematig wordt aangevallen in Gaza, Soedan, Libanon en Haïti, onder andere - plaatsen waar het concept 'voedselzekerheid' een duister komische oxymoron is geworden.

Gegevens verzameld door Insecurity Insight brachten 21.403 incidenten in 15 landen aan het licht waarbij voedselvoorraden sinds 2018 opzettelijk zijn aangevallen, toen de VN-Veiligheidsraad unaniem een resolutie aannam die het onrechtmatig onthouden van humanitaire hulp als oorlogstactiek veroordeelde. Onderzoekers ontdekten 1.909 militaire aanvallen op landbouwgrond en nog eens 563 op waterinfrastructuur die cruciaal is voor gewassen, wat de voedselzekerheid in meer dan 42 landen en gebieden beïnvloedde.

Staten met de hoogste geregistreerde incidenten zijn het bezette Palestijnse gebied met 9.013 aanvallen, gevolgd door Jemen - 1.863 incidenten - en Soedan, waar voedsel werd aangevallen in 1.605 aanslagen. Een van de meest recente aanvallen in Soedan vond dinsdag plaats toen een drone een drukke markt trof, waarbij 28 mensen omkwamen. Getuigen zeiden dat de hoofdmarkt in de stad Ghubaysh, West-Kordofan, opzettelijk door het leger leek te zijn aangevallen terwijl deze vol was met burgers - vermoedelijk omdat boodschappen doen voor brood te veel lijkt op een normaal leven.

Andere landen die herhaalde aanvallen op voedselvoorraden documenteerden, zijn onder meer Syrië, waar 1.538 incidenten plaatsvonden, waarvan vele werden toegeschreven aan regerings- of Russische militaire troepen vóór de val van het Assad-regime; en Mali, waar 1.415 aanvallen werden geregistreerd terwijl de heersende junta worstelde om haar greep op de macht te behouden in het West-Afrikaanse land.

Het onderzoek, dat maandag wordt gepubliceerd ter gelegenheid van de verjaardag van de VN-resolutie, beschrijft een 'opmerkelijke toename' van aanvallen op markten, landbouwgrond en voedseldistributiesystemen. Giulia Contò, conflict- en hongerbelangenbehartigingsmanager bij Action Against Hunger, zei: 'Hongersnood in Gaza en Soedan heeft de afgelopen twee jaar wereldwijde krantenkoppen gehaald, maar de meeste conflictgedreven honger doet dat nooit. Het speelt zich dagelijks af, met meedogenloze aanvallen op de systemen waar gemeenschappen van afhankelijk zijn om te overleven: vee geplunderd, markten gebombardeerd, hulpkonvooien geblokkeerd.'

Onderzoekers ontdekten ook dat burgers vaak werden aangevallen terwijl ze probeerden voedsel te bemachtigen. Tussen oktober 2023 en eind 2025 werden meer dan 10.300 mensen gedood of gewond bij pogingen om hulp te bereiken - wat een bijzonder grimmige manier is om een boodschappentrip te maken.

Christina Wille, directeur van Insecurity Insight, drong er bij de internationale gemeenschap op aan de VN-resolutie uit te voeren, en zei dat zij de verantwoordelijkheid had 'om op te treden tegen schendingen'. Ze zei: 'Het is niet dat resolutie 2417 heeft gefaald, maar dat lidstaten hebben nagelaten haar uit te voeren en de politieke wil te tonen om precies die acties te voorkomen die de internationale gemeenschap beweert tegen te staan.'

Wille zei dat vrouwen onevenredig zwaar werden getroffen door de bewapening van honger. 'Vrouwen worden in het bijzonder geconfronteerd met enkele van de moeilijkste keuzes: onbetrouwbare toegang tot voedsel kan betekenen dat ze langere afstanden moeten reizen, wat de risico's voor hun veiligheid in onstabiele contexten vergroot. Vrouwen die voornamelijk verzorgers waren, worden gedwongen kostwinners te worden, terwijl ze vaak hun eigen voedselinname verminderen om hun gezinsleden voorrang te geven. Zonder voldoende voedsel kunnen kinderen niet spelen, leren of groeien, en de gevolgen voor hun ontwikkeling zullen een leven lang duren.'