Na jaren in de klimaatbeweging te hebben gewerkt, merkte Katharine K. Wilkinson dat activisten consequent de emotionele veerkracht en steun misten om actief, geïnspireerd en verbonden te blijven met anderen in het klimaatwerk.

Klimaatactivisten zijn moe. De burn-out is echt. Oplossingen zijn er in overvloed en hernieuwbare energie zoals zonne-energie is goedkoper dan ooit, maar de politieke wil voor verandering, vooral op federaal niveau, is schaars.

Mensen vragen vaak: "Wat kan ik doen?", zei Wilkinson in een recent interview, en de klimaatbeweging reageert met to-dolijsten. "De to-dolijsten doen ons tekort op die knooppunten van mogelijkheid, dat we niet alleen actievoerders en klusjesdoeners zijn, dat ons leven zelf betekenisvolle bijdragen kan leveren," zei ze.

In haar nieuwe boek, "Climate Wayfinding", stelt Wilkinson dat de beweging meer nodig heeft dan checklists - het heeft emotionele veerkracht en een gevoel van doel nodig. Want niets zegt klimaatveerkracht zozeer als erkennen dat de mensen die ervoor vechten ook, nou ja, menselijk zijn.