Massabeweging heeft iets waardoor je 'woe' zegt, of het nu een militaire parade is, een openingsceremonie van de Olympische Spelen, of een heel toegewijde flashmob. De Australische choreografe Stephanie Lake weet dat, en haar stuk Colossus uit 2018 stampt sindsdien de wereld rond. Nu is het in het Verenigd Koninkrijk geland met 60 studenten van de London Contemporary Dance School, wat genoeg lichamen zijn om het podium van de Queen Elizabeth Hall te vullen en een merkbaar briesje te genereren. Als ze allemaal tegelijk rennen, voelt het alsof je naast een reusachtige ventilator staat.

In 50 strakke minuten onderzoekt Lake wat een menigte kan betekenen: een vechtpartij, een bende, een team, een publiek, een kudde die een dirigent gehoorzaamt, of een bende die een slachtoffer achtervolgt. De machtsdynamiek verschuift voortdurend, terwijl de dansers in perfecte eenheid bewegen - lichamen die in een cirkel liggen, pulseren als een luidsprekerdiafragma. De logistiek is indrukwekkend, met zes facties die tegelijkertijd gesyncopeerde ritmes dansen. Het is niet zo emotioneel rijk als het werk van Crystal Pite, maar het is kijkbaar, leesbaar en een hoop plezier.