In een verbluffend staaltje politiek theater waar een soapserie jaloers op zou zijn, heeft liberaal voorbankier Tim Wilson de Arbeidspartij ervan beschuldigd dat ze NDIS-cliënten met een handicap het gevoel geven 'alsof zij het doelwit zijn, niet de fraudeurs.' Want natuurlijk is de beste manier om een regeling te hervormen, ervoor te zorgen dat de slachtoffers van fraude zich hartelijk omarmd voelen, terwijl de echte fraudeurs hun vrolijke dansje voortzetten.

Wilson, die blijkbaar de geest van 'bescherm de kwetsbaren, maar alleen als het politiek handig is' kanaliseert, riep de regering op om haar focus te verleggen naar fraude en corruptie. 'We hebben mensen die pakketten toekennen aan mensen wanneer ze niet gebruikt zouden moeten worden, we hebben mensen die misbruik maken van het systeem en we weten dat dit wordt blootgelegd,' zei hij, in een zin die suggereert dat hij grammatica heeft geleerd van een spaghettiwestern.

Hij waarschuwde dat de 'enorme groei' van de invaliditeitsregeling doorgaat, en dat de hervormingen van de regering degenen die een ondersteuningspakket ontvangen 'erg zenuwachtig maken over hun toekomst.' Want niets zegt 'we geven om' zoals tegen de meest kwetsbare Australiërs zeggen dat zij het probleem zijn, niet de oplichters.

Ondertussen, in een aparte maar even alarmerende ontwikkeling, heeft een deskundige gewaarschuwd dat vogelgriep die is gedetecteerd in het Murray-Darling-bekken 'alarmerend zou moeten zijn.' Want als je te maken hebt met een mogelijke pandemie en een politiek schandaal, waarom zou je dan niet een beetje vogelgriep aan de mix toevoegen? Het is de Australische manier.

Dus, terwijl de Coalitie en de Arbeidspartij onderhandelen over veranderingen aan de NDIS, is één ding duidelijk: de cliënten zweten, de fraudeurs lachen, en de vogels worden ziek. Maar hé, tenminste zorgen de politici ervoor dat kinderen worden beschermd tegen advertenties, want dat is duidelijk het meest urgente probleem van onze tijd.