In een ontwikkeling die te veel voor de hand liggend zou zijn voor een true-crime podcast, heeft het Hooggerechtshof van New South Wales gehoord dat Beau Lamarre-Condon Taylor Swifts *No Body, No Crime* afspeelde terwijl hij naar verluidt probeerde twee lijken te verwijderen. Want niets zegt 'voorbedachte doofpotoperatie' als een vrolijk deuntje over moord plegen en ermee wegkomen.

Lamarre-Condon, 31, wordt beschuldigd van het dodelijk neerschieten van Jesse Baird en zijn partner Luke Davies met zijn politievuurwapen in Baird's huis in Paddington op 19 februari 2024. Hij heeft onschuldig gepleit op twee aanklachten van moord en één aanklacht van zware inbraak. De rechtbank hoorde dat het liedje speelde in een witte bestelbus terwijl hij op 21 februari 2024 met een vriendin naar Bungonia reed.

De vriendin, bekend onder het pseudoniem Elizabeth Kennedy, vertelde de rechtbank dat ze dacht dat zij en de agent uit lunchen gingen toen hij haar die dag rond 15.00 uur oppikte - twee dagen na de vermeende moorden. Advocaat John Stratton SC suggereerde dat Lamarre-Condon tegen haar zei: "Ik maak geen grapje, als je niet wilt helpen begrijp ik dat volledig en ik zal niet boos worden." Stratton beweerde dat de agent een zeil dat achterin de bus lag optilde en Baird's overleden hoofd liet zien, en suggereerde dat Kennedy zei: "dit is net een Taylor Swift-nummer, No Body, No Crime" voordat ze het liedje in de auto afspeelde.

Kennedy ontkende die suggesties en zei dat hij haar Baird's lichaam niet liet zien en dat zij het liedje niet koos. "Hij was degene die dat liedje in de auto opzette ... het is een heel niche liedje," vertelde ze de rechtbank. "Ik vroeg hem hoe hij het kende en hij zei dat het van het album *Evermore* kwam. Ik probeerde nog een paar liedjes van het album *Evermore* te spelen en hij kende er geen enkele, dus het was heel vreemd voor mij dat hij dat liedje kende." Een kenner van precies één nummer van een album - degene over een vermist persoon. IJzingwekkend.

Stratton suggereerde dat Kennedy de bus instapte om te helpen de lichamen te verwijderen, en beschuldigde haar ervan te hebben geprobeerd Davies' lichaam in een dam te laten zinken, en van het geven van onwaarachtige verklaringen om haar rol te minimaliseren. "Ik wist niets. Ik ben 1,50 meter en weeg 55 kilo, dus ik denk niet dat ik een lichaam zou kunnen dragen, zelfs als ik het probeerde," zei ze.

Kennedy gaf woensdagochtend haar eigen verslag. Ze zei dat ze een blauw zeil achterin de bus opmerkte en een citroenachtige geur, alsof er net was schoongemaakt. Toen Lamarre-Condon achter het stuur kroop, werd de rit steeds langer. Elke keer als ze vroeg hoever het nog was, antwoordde hij: "nog maar 50 minuten." Het werd uiteindelijk een rit van twee uur naar Goulburn en Bungonia, ongeveer 150 km verderop. De ramen van de bus stonden de hele rit open en de airconditioning stond op volle kracht en was ijskoud, vertelde ze de jury. Tijdens de rit leek hij "opgewekt" en sprak hij over Swift, die op dat moment door Australië toerde, en over een reis naar Europa die ze samen aan het plannen waren. Want niets past beter bij een vermeende lijkenrit dan een gesprek over internationale reizen.

Uiteindelijk stopten ze bij Bunnings in Goulburn. In een verklaring die aan de rechtbank werd voorgelezen, zei een verkoopmedewerker van Bunnings dat er die dag twee klanten naar hem toe kwamen en beweerden dat ze op de boerderij van een vriend in het nabijgelegen Bungonia verbleven en zichzelf hadden buitengesloten. De medewerker stelde voor een haakse slijper te gebruiken. Toen Lamarre-Condon en Kennedy naar de kassa gingen, vroeg de agent haar te betalen voor een haakse slijper en een hangslot omdat hij geen contant geld had, zei ze.

De twee reden vervolgens naar Cella Farm in Bungonia, waar Lamarre-Condon zei dat hij de eigenaren kende. Toen ze aankwamen, vroeg hij haar vuilniszakken over de nummerplaten van de bus te doen, maar ze weigerde, dus deed hij het zelf. Daarna knipte hij het hangslot van het hek, waarbij hij zichzelf sneed, en vroeg Kennedy te wachten en haar telefoon niet aan te zetten terwijl hij uit het zicht naar een dam op de boerderij reed. Kennedy kreeg een paniekaanval; toen hij 30 of 40 minuten later terugkwam, zei hij dat ze stil moest zijn en vroeg of ze iemand had gebeld of haar telefoon had aangezet.

Op de terugreis naar Sydney vroeg hij of ze terug konden naar Bungonia, maar ze zei dat ze thuis moest zijn.