Op je 22e verhuis je van Leeds naar Londen voor je eerste echte baan, en krijg je de sleutels van een flat met je studie-vriendje. Maar op dag één gaan jullie uit elkaar, en dan zit je de komende zes maanden als "vrienden" samen opgesloten tot je onder je huurcontract uit kunt wurmen. We hebben het allemaal meegemaakt, toch? Nou, misschien niet, maar als je Break Clause kijkt, voelt het gemakkelijk alsof je het wel hebt gedaan.

Dit zesdelige comedy-drama grijpt terug naar het hoogtepunt van het sadcom-tijdperk eind jaren 2010, toen vrijwel elke serie op tv werd bestempeld als "de nieuwe Fleabag", en tranen de norm waren. Het zal je laten lachen, het zou je kunnen laten huilen en het zal je op zijn minst twee keer doen nadenken voordat je ooit nog met iemand gaat samenwonen.

Break Clause is een creatie van Jess Bray, die werkte aan Big Boys en We Might Regret This, en wordt geregisseerd door Alice Snedden, medeschrijver en ster van Starstruck. Anders dan die serie is Break Clause geen whimsical romcom, ondanks een zeer whimsical romcom-opening waarin Ben (Samuel Bottomley) precies het moment kiest waarop zijn vriendin Lil (Lara Ricote) op het punt staat het podium op te lopen bij de diploma-uitreiking om haar te vertellen dat hij toch met haar naar Londen verhuist (mannen, hè?). Laat je ook niet misleiden door de soundtrack; je zingt misschien mee met Baby, Now That I've Found You van de Foundations en Sylvesters disco-knaller You Make Me Feel (Mighty Real), maar het zal uit gewoonte zijn in plaats van ongeremde vreugde.