In nieuws dat werkelijk niemand zal verbazen die ooit een rampenfilm heeft gezien, blijkt de nasleep van de flitsende overstromingen in Nepal en Tibet een logistieke nachtmerrie te zijn. Een week na de catastrofale gebeurtenis worden duizenden mensen nog steeds vermist, en wordt de hulpverlening belemmerd door 'verraderlijke omstandigheden' in gemeenschappen die, voor alle praktische doeleinden, van de kaart zijn geveegd.

Neem bijvoorbeeld het bergdorp Syabru Besi. Het is niet alleen beschadigd; het is eigenlijk een modderige rivierbedding met een enkel, koppig gebouw dat nog overeind staat. De weg naar het dorp? Weg. Poef. Lokale overheidsfunctionarissen schatten dat daar ten minste 500 mensen worden vermist - een kwart van de bevolking. Dat is geen dorp meer; dat is een statistiek.

Overlevenden die het vooruitzicht hadden om berghellingen te vluchten, worden nu van de toppen geplukt door legerhelikopters, vermoedelijk in scènes die lijken op een dramatische evacuatiescène uit een blockbuster, maar met meer modder en minder CGI. Guardian-verslaggevers Hannah Ellis-Petersen en Gaurav Pokharel, vergezeld door fotograaf Ahmer Khan, zijn ter plaatse geweest in de districten Betrawati en Rasuwa en hebben de verwoesting met eigen ogen gezien. Ze hebben met meerdere overlevenden gesproken in een regio die nu vol menselijk leed zit, want dat gebeurt er als de natuur besluit ons eraan te herinneren wie de baas is.

Voor een aangrijpend beeld van het puin en een glimp van de enorme omvang van de verwoesting, bekijk de video waarin Ellis-Petersen uitlegt wat ze heeft gezien. Spoiler alert: het is niet mooi. Maar ja, de situatie voor de duizenden nog vermisten is dat ook niet. Dus terwijl de wereld zijn gang gaat, onthoud: ergens in Nepal is een dorp een rivierbedding, en de reddingshelikopters werken overuren.