Een nieuwe Luxemburgse horrorfilm stelt de eeuwenoude vraag: wat als het echte monster toch de inkomensongelijkheid tussen EU-lidstaten was? De film strooit een beetje liberaal feeënstof over wat verder een behoorlijk rechttoe rechtaan, zij het kronkelig, horroropzetje is: een grommende, onsamenhangende en fysiek misvormde grote boeman achtervolgt de normale hoofdpersonen die echt niet naar deze armoedige streken hadden moeten komen. Denk aan Grand Duchy Chainsaw Massacre, zij het toegegeven zonder kettingzagen. Er zijn norse locals, een vervallen boerderij vol onheilspellende rommel, slechte bedoelingen en afschuwelijke verminkingen.

De ongelukkige bezoekers hier zijn het ex-stel Greg (Malik Zidi) en Anne (Brigitte Urhausen), die samen voor hun zoontje Leo (Leo Todesco) zorgen, een pre-adolescent die in een ziekenhuisbed ligt te wachten op een cruciale orgaantransplantatie. Het duurt even voordat we vernemen dat controlfreak Anne de sympathieke dokter Greg de schuld geeft van Leo's toestand omdat hij even niet op het kind lette, precies lang genoeg om door een auto te worden aangereden.

Maar Greg probeert het goed te maken door zijn ex te vergezellen op een reis naar een naamloos Oost-Europees land (waar men Bulgaars spreekt) om het orgaan dat Leo nodig heeft op de zwarte markt te bemachtigen, hun glijpad gesmeerd met veel cash en vooraf geregelde steekpenningen aan grenswachten en dergelijke.

Doorspekt met eerstewereldsschuldgevoel over inkomensongelijkheid zelfs tussen mede-EU-lidstaten, bevat de film indrukwekkend filmwerk en talrijke jump scares. Het houdt horror in het hart terwijl het zich waagt op het terrein van een kronkelige orgaantransplantatiefabel.